திருவிளையாடல் 60 ஆண்டுகள் ஏன் இந்த பக்தி திரைப்படம் இன்றும் சமூகப் பொருத்தம் கொண்டதாக இருக்கிறது

தமிழ் சினிமாவில் காலத்தை வென்று நிற்கும் சில திரைப்படங்கள் உள்ளன. அவற்றில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பிடிப்பது இயக்குநர் ஏ பி நாகராஜன் இயக்கத்தில் வெளியாகி சிவாஜி கணேசன் மற்றும் சாவித்திரி நடித்த திருவிளையாடல். அறுபது ஆண்டுகளைக் கடந்தும் இந்த திரைப்படம் வெறும் பக்திப் படமாக மட்டுமல்லாமல் சமூக சிந்தனைகள், மனிதநேயம், சமத்துவம் மற்றும் கேள்வி கேட்கும் உரிமையைப் பேசும் படைப்பாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

திருவிளையாடல் புராணத்தில் இடம்பெறும் ஏராளமான நிகழ்வுகளில் சிலவற்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து திரைப்படமாக உருவாக்கிய ஏ பி நாகராஜன், பக்தியையும் வாழ்க்கை தத்துவத்தையும் இணைத்து அழியாத சினிமா அனுபவத்தை உருவாக்கினார். தருமி, நக்கீரர், பாணபத்திரர், ஹேமநாத பாகவதர், பார்வதி உள்ளிட்ட கதாபாத்திரங்கள் மூலம் மனித அகங்காரம், பணிவு, தமிழ் மொழியின் பெருமை மற்றும் பெண்களின் உரிமை போன்ற பல கருத்துகளை படம் பேசுகிறது.

திருவிளையாடலின் முக்கியமான அம்சம் கடவுளையே கேள்வி கேட்கும் உரிமையை அங்கீகரிப்பதாகும். முருகன் ஞானப்பழம் தொடர்பாக தனது பெற்றோரிடம் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் கேள்வி கேட்டதற்காக ஒதுக்கப்படவில்லை. மாறாக பழனியில் தமிழ்க் கடவுளாக உயர்ந்த இடத்தைப் பெறுகிறார். அதேபோல் நக்கீரர், இறைவன் எழுதிய பாடலில்கூட குற்றம் காண்கிறார். இந்த நிகழ்வுகள் உண்மையான பக்தி என்பது கண்மூடித்தனமான கீழ்ப்படிதல் அல்ல என்பதையும், உண்மைக்காக கேள்வி கேட்பது ஒரு உயர்ந்த பண்பாகும் என்பதையும் உணர்த்துகின்றன.

படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான கருத்து பணிவு. ஹேமநாத பாகவதர் தனது இசைத் திறமையால் அனைவரையும் வெல்ல முடியும் என்ற அகந்தையுடன் வாழ்கிறார். ஆனால் இறைவன் தன்னை ஒரு பாணராக மாற்றிக் கொண்டு பாணபத்திரருக்கு உதவுகிறார். இசை அறிவை அதிசயமாக வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அகந்தையை தோற்கடிப்பதே இறைவனின் நோக்கமாக படம் காட்டுகிறது. மனிதனின் அறிவை விட அவனுடைய பண்பே உயர்ந்தது என்ற கருத்தை இந்த நிகழ்வு வலியுறுத்துகிறது.

தமிழ் மொழியின் மகத்துவத்தையும் திருவிளையாடல் தனித்துவமாக கொண்டாடுகிறது. இறைவன் தருமியிடம் உதவுவதற்காகவும், நக்கீரருடன் தமிழில் விவாதிப்பதற்காகவும் மனிதர்களிடையே வருகிறார். தமிழ் என்பது வெறும் மொழி அல்ல, இறைவனையும் மனிதனையும் நெருக்கமாக இணைக்கும் பாலம் என்ற சிந்தனையை படம் முன்வைக்கிறது. மக்களின் தாய்மொழியில் இறைவனை அணுகும் மரபை வலுப்படுத்திய படைப்பாகவும் திருவிளையாடல் திகழ்கிறது.

பெண்களின் இடத்தைப் பற்றியும் இந்த திரைப்படம் காலத்துக்கு முன்னோடியான கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. பார்வதி தேவிக்கு தனக்கென ஒரு சுய விருப்பமும் கருத்தும் இருப்பதை படம் வெளிப்படுத்துகிறது. இறுதியில் சக்தி இல்லாமல் சிவன் முழுமையடைய முடியாது என்ற கருத்து அர்த்தநாரீஸ்வரர் தத்துவத்தின் மூலம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. குடும்ப வாழ்க்கையில் ஆணும் பெண்ணும் சமமான பங்குதாரர்கள் என்பதைக் கூறும் ஆழமான தத்துவம் இதில் மறைந்துள்ளது.

பக்தி திரைப்படங்கள் சமூகப் பிரச்சினைகளிலிருந்து விலகி நிற்கும் என்ற பொதுவான எண்ணத்தையும் திருவிளையாடல் உடைக்கிறது. பார்த்தால் பசுமரம் என்ற பாடலில் வறட்சி, விவசாயிகளின் துயரம், வறுமை, குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் பெண்களின் உடல்நலம் போன்ற அக்கால சமூகப் பிரச்சினைகள் நுட்பமாக பேசப்படுகின்றன. மீனவர் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்ட காட்சிகள் அவர்களின் பாதுகாப்பின்மை மற்றும் கடல்சார் சவால்களை நினைவூட்டுகின்றன. இன்றும் மீனவர்களின் பிரச்சினைகள் தொடரும் நிலையில், அந்தக் காட்சிகள் இன்னும் பொருத்தமுள்ளதாகத் தோன்றுகின்றன.

திருவிளையாடலின் வெற்றி அதன் ஆன்மிகத்தில் மட்டும் இல்லை. மனித உணர்வுகள், சமூக அக்கறை, மொழிப் பெருமை, சமத்துவ சிந்தனை மற்றும் பக்தியை மனிதநேயத்துடன் இணைத்த கதை சொல்லும் முறையில்தான் அதன் மகத்துவம் இருக்கிறது. அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இந்த திரைப்படம் புதிய தலைமுறையினரால் கொண்டாடப்படுவதற்கு காரணம், அது காலத்தால் அழியாத மனித மதிப்புகளைப் பேசியிருப்பதுதான்.

தமிழ் சினிமாவில் பக்தி திரைப்படங்களும் சமூக சிந்தனைகளும் ஒன்றாக இணைய முடியும் என்பதை நிரூபித்த படைப்பு திருவிளையாடல். அது இறைவனின் அற்புதங்களை மட்டுமல்ல, மனிதனின் பணிவு, உண்மை, நீதி, சமத்துவம் மற்றும் தமிழ் மொழியின் பெருமையையும் பேசுகிறது. அதனால்தான் அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் திருவிளையாடல் ஒரு திரைப்படமாக மட்டுமல்ல, தலைமுறைகள் படித்து புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கலாச்சார ஆவணமாகவும் தொடர்ந்து வாழ்கிறது.