பெண்களின் அறிவாற்றல், மனோதிடம், தந்திரம் ஆகியவற்றை மையப்படுத்திய கதைகளை சினிமா இன்னும் அரிதாகவே கொண்டாடுகிறது. பெண்களின் வலிமையை வசனங்களிலும் பாடல்களிலும் மட்டுமே புகழ்ந்து பேசும் பல படங்களின் மத்தியில், அதை எந்தவித பிரசாரமும் இல்லாமல் தனது காட்சிமொழியால் நிரூபித்துக் காட்டுகிறது தி ஹேண்ட்மெய்டன் (The Handmaiden).
இயக்குநர் பார்க் ச்சான் வூக் (Park Chan-wook) உருவாக்கிய இந்த திரைப்படம், பெண்களின் சாகசங்களுக்கும் அறிவுக்கும் பாலின வேறுபாடு கிடையாது என்பதை உலக சினிமாவின் மொழியில் பதிவு செய்கிறது. ஒரு திரைப்படம் எதற்காக பார்க்கப்பட வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு, “கதை சொல்லும் கலையின் உச்சத்தை அனுபவிப்பதற்காக” என்பதே இந்தப் படம் தரும் பதில்.
இந்த திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் காட்சிமொழி. சூக்கி மற்றும் லேடி ஹிடெகோ ஆகிய இரு பெண்களுக்கிடையே உருவாகும் நெருக்கத்தையும் உணர்ச்சி பரிமாற்றத்தையும் பார்க் ச்சான் வூக் மிகுந்த நுட்பத்துடனும் அழகிய சினிமா மொழியுடனும் பதிவு செய்கிறார். அது வெறும் காதலோ, உடலுறவோ அல்ல; அதிகாரம், நம்பிக்கை, ஏமாற்றம் மற்றும் விடுதலை ஆகியவற்றின் உளவியல் பயணமாக மாறுகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் சுங்-ஹூ சுங் (Chung-hoon Chung) படத்தின் உண்மையான நாயகர்களில் ஒருவர். ஒவ்வொரு ஃப்ரேமும் ஓவியத் தரத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. காட்சிகள் வெறும் அழகுக்காக இல்லை; கதையை தாங்கிச் செல்லும் முக்கிய மொழியாக செயல்படுகின்றன. வசனங்களும் நடிப்பும் கூட பின்தள்ளப்படும் அளவுக்கு ஒளிப்பதிவு கதையை முன்னெடுக்கிறது. ஒவ்வொரு ஷாட்டிலும் காட்சியின் உணர்வை பார்வையாளரின் மனதில் பதியச் செய்யும் திறன் வெளிப்படுகிறது.
ஆனால், இதே இடத்தில்தான் திரைப்படம் முழுமையான அனுபவமாக மாறாமல் தடுக்கப்படுகிறது. ஒளிப்பதிவின் ஆதிக்கம் சில தருணங்களில் இயக்கத்தின் சமநிலையை பாதிக்கிறது. காட்சிகளின் அழகு சில நேரங்களில் கதையின் இயல்பான ஓட்டத்தை முந்திச் செல்லும் உணர்வு ஏற்படுகிறது.
பின்னணி இசையும் எதிர்பார்த்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. இசையமைப்பாளர் ஜோ யங்-வூக் (Jo Yeong-wook) பல பரிசோதனை முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருந்தாலும், அந்த இசை திரைப்படத்தின் உணர்ச்சி உலகுடன் முழுமையாக கலக்கவில்லை. வெளிப்படையாக அது ஸ்டைலான அனுபவத்தை அளித்தாலும், கதையின் உளவியல் ஆழத்தையும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் நீட்டித்து செல்லும் சக்தி இசையில் குறைவாகவே தெரிகிறது.
திரைக்கதையின் அமைப்பிலும் சில இடங்களில் தடுமாற்றங்கள் உள்ளன. பல முக்கியமான காட்சிகள் மிக வேகமாக நகர்கின்றன; அதே சமயம் சில காட்சிகள் தேவையற்ற அளவு நீள்கின்றன. இந்த வேக சமநிலையின்மை பார்வையாளரின் ஈடுபாட்டை சில தருணங்களில் குறைக்கிறது. இப்படிப்பட்ட இடங்களில் இயக்குநரின் கட்டுப்பாடு இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.
ஒரு திரைப்படத்தின் 24 தொழில்நுட்ப பிரிவுகளையும் ஒரே கலை நோக்கில் இணைக்கும் பொறுப்பு இயக்குநருக்கே உரியது. அந்த ஆதிக்கம் சில இடங்களில் தளர்ந்ததால், கதையின் கட்டமைப்பில் சிறிய விரிசல்கள் தோன்றுகின்றன. குறிப்பாக திரைக்கதையின் சிக்கலான பகுதிகளை இணைக்கும் முயற்சியில் இயக்குநர் சிறிது தயங்கியிருப்பது போல தோன்றுகிறது.
இருப்பினும், இந்த குறைகள் அனைத்தும் தி ஹேண்ட்மெய்டன் திரைப்படத்தின் மகத்துவத்தை குறைத்துவிடவில்லை. உலக சினிமாவில் காட்சிமொழி, பெண்களின் மனவியல், அதிகார அரசியல் மற்றும் காதலை ஒரே நேரத்தில் இவ்வளவு அழகாக இணைத்த திரைப்படங்கள் மிகவும் அரிது.
தி ஹேண்ட்மெய்டன் முழுமையான திரைப்படமாக இல்லாவிட்டாலும், உலகத் தரத்தில் பேசப்பட வேண்டிய ஒரு முக்கிய சினிமா அனுபவம். கதை சொல்லும் மொழி, ஒளிப்பதிவின் கலை, பெண்களின் சுயநினைவு மற்றும் மனித உறவுகளின் சிக்கல்களை ரசிக்க விரும்பும் ஒவ்வொரு திரைப்பட ரசிகரும் தவறாமல் பார்க்க வேண்டிய படைப்பு இது.