காதல் கொண்டேன் திரைப்படம் வெளியாகி இரண்டு தசாப்தங்களைக் கடந்துவிட்டாலும், அதன் கதாபாத்திரங்களும், உணர்வுகளும் இன்றும் புதிய வாசிப்புகளை வழங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன. குறிப்பாக செல்வராகவனின் கதைகள் காலப்போக்கில் இன்னும் ஆழமாக புரியத் தொடங்குகின்றன.
பள்ளி நாட்களில், “திவ்யா… திவ்யா…” என்ற பெயரே காதலின் ஒலியாக மனதில் ஒலித்த காலம் அது. மழையின் வாசம் போல நினைவுகளில் நனைக்கும் திரைப்படங்களில் காதல் கொண்டேன் என்றும் தனி இடம் பிடிக்கும்.
செல்வராகவனின் நாயகர்கள் ஏன் வித்தியாசமானவர்கள்?
செல்வராகவனின் திரைப்படங்களில் வரும் நாயகர்கள் வழக்கமான “ஹீரோக்கள்” அல்ல. அவர்கள் சமூகத்தின் அளவுகோல்களுக்குள் பொருந்தாதவர்கள். நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள். அன்பை ஏங்குபவர்கள். ஒரு தேவதையின் அரவணைப்புக்காக உயிரையே கொடுக்கத் தயாராக இருப்பவர்கள்.
வினோத் அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதன். அவனுடைய கோபம், வன்முறை, பிடிவாதம்—இவை அனைத்தும் அவன் இயல்பல்ல. அவனுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் நிராகரிப்பின் காயங்களின் வெளிப்பாடுகள்.
இதைத்தான் செல்வராகவன் மிக நுட்பமாக சித்தரிக்கிறார்.
காதல் கொண்டேன் க்ளைமேக்ஸ்: நாம் இதுவரை தவறாக புரிந்துகொண்டோமா?
இந்தப் படத்தின் இறுதிக்காட்சி தமிழ் சினிமாவின் மறக்க முடியாத காட்சிகளில் ஒன்று.
மலைச்சரிவின் விளிம்பில் வினோத் (தனுஷ்) மற்றும் ஆதி இருவரும் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இருவரின் கைகளையும் திவ்யா (சோனியா அகர்வால்) பிடித்திருக்கிறாள்.
ஒருவர் மட்டுமே உயிர் பிழைக்க முடியும்.
பல ஆண்டுகளாக இந்தக் காட்சியை நாம் ஒரே விதமாகத்தான் பார்த்திருக்கிறோம்.
“தான் நேசிக்கும் பெண் நிம்மதியாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காக வினோத் தனது கையை விட்டுவிட்டு உயிரைத் தியாகம் செய்கிறான்.”
இதுவே பொதுவான புரிதல்.
ஆனால், சமீபத்தில் மீண்டும் பார்க்கும்போது இந்தக் காட்சி முற்றிலும் வேறொரு அர்த்தத்தை வழங்குகிறது.
வினோத் ஏன் ஆதியை தள்ளவில்லை?
அந்த தருணத்தில் வினோத்தின் மனநிலையை நினைத்துப் பாருங்கள்.
அவன் மூர்க்கமானவன்.
வன்முறைக்கு தயங்காதவன்.
உடல் வலிமையும் அவனிடமே அதிகம்.
அவன் விரும்பியிருந்தால் ஆதியை கீழே தள்ளிவிட்டு தானே மேலே ஏறி வந்திருக்க முடியும்.
ஆனால்…
அவன் அப்படிச் செய்யவில்லை.
ஏன்?
அந்த ஒரு தருணத்தில் வினோத்தின் வாழ்க்கை முழுமை பெற்றுவிடுகிறது
ஆதி திவ்யாவிடம்,
“வினோத்தை கையை விடு… அவன்தான் எல்லாப் பிரச்சினைக்கும் காரணம்.”
என்று சொல்லி, அவள் கையை தட்டிவிட முயல்கிறான்.
ஆனால் திவ்யா மறுக்கிறாள்.
அவள் வினோத்தின் கையை விடவில்லை.
அந்தச் சிறிய செயலில் மிகப்பெரிய உணர்வு ஒளிந்திருக்கிறது.
“எல்லோரும் என்னைக் கைவிட்டாலும்… நான் வினோத்தை கைவிட மாட்டேன்.”
என்பதை வார்த்தைகளின்றி அவள் சொல்லிவிடுகிறாள்.
நிராகரிப்பின் வாழ்க்கையிலிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு…
வினோத்தின் வாழ்க்கையை முழுவதுமாகப் பார்த்தால், அவன் தொடர்ந்து கைவிடப்பட்ட மனிதன்.
அவன் தாயால் கைவிடப்படுகிறான், அவனுக்கு ஆறுதலாக வந்த தோழியையும் இழக்கிறான், சமூகமே அவனை ஒதுக்குகிறது, அவன் வேறுபட்டவன் என்பதற்காக உலகமே அவனை நிராகரிக்கிறது.
அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரே ஒரு விஷயத்திற்காக ஏங்கினான்.
“யாராவது ஒருவன்… என்னைக் கைவிடாமல் இருக்க வேண்டும்.”
அந்த ஆசை நிறைவேறுவது க்ளைமேக்ஸில்தான்.
வினோத்தின் மரணம் தியாகம் அல்ல… விடுதலை
உயிர் போகும் சூழ்நிலையிலும், தனது எதிர்கால வாழ்க்கை அருகில் இருந்தபோதும், திவ்யா வினோத்தின் கையை விட மறுக்கிறாள்.
அந்த நொடியில் வினோத் உணர்ந்திருப்பான்…
“இந்த உலகில் ஒருவராவது என்னை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டார்.”
அந்த உணர்வுக்குப் பிறகு அவனுக்கு வெற்றி, தோல்வி, வாழ்க்கை, காதல்—எதுவும் முக்கியமில்லை.
ஏனெனில் அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் தேடிய ஆசீர்வாதம் அவனுக்குக் கிடைத்துவிட்டது.
அதன்பிறகு உயிரைப் பிடித்துக்கொண்டு போராட வேண்டிய காரணமே அவனிடம் இல்லை.
அவன் கையை விடுவது திவ்யாவுக்காகச் செய்த தியாகம் அல்ல.
அவன் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைந்துவிட்ட மனிதனின் அமைதியான விடைபெறல்.
செல்வராகவனின் எழுத்தின் மகத்துவம்
இதுவே செல்வராகவனின் கதாபாத்திரங்களின் தனித்துவம்.
அவர் காதலை வெறும் காதலாக எழுதுவதில்லை.
காதலின் வழியாக மனித மனதின் ஆழ்ந்த காயங்களைப் பேசுகிறார்.
அன்பு ஒருவரை மாற்றுமா?
ஆம்.
வினோத்தை மாற்றியது திவ்யாவின் காதல் அல்ல.
திவ்யாவின் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.
நிராகரிக்கப்பட்ட ஒரு ஆத்மாவிற்கு, “நான் உன்னைக் கைவிட மாட்டேன்” என்று சொல்லப்படும் ஒரு தருணம், ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்ததற்கு சமமான நிறைவை அளிக்கிறது.
அதனால்தான் காதல் கொண்டேன் திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சி, ஒரு காதல் படத்தின் முடிவாக அல்ல, மனித மனம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்காக எவ்வளவு ஏங்குகிறது என்பதற்கான மிக ஆழமான உளவியல் தரிசனமாக இன்றும் நம்மைத் துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது.